Haar jas.

Waar gaat ze heen, ze vertrok uit mijn omgeving.
Weg naar weet ik waar, mij achterlatend met vragen.
Waarom moest het zo zijn, na al die tijd, al die jaren samen, met het geluk wat niet op kon.
Geen afscheid, geen vaarwel of tot ziens, weg, in een keer weg.

Ik zit hier een beetje voor me uit te staren, lees de berichten die ze ooit voor me schreef, de krabbels op papier, het enige tastbare wat rest.
De pijn is niet te stillen, de vragen branden in mijn hoofd, mijn hart stort in, mijn leven heeft geen enkel nut meer.

Ineens verdween ze, met de noorderzon weg zonder een spoor of bericht achter te laten.
Was het een ander, was je me zat, wilde je niet meer verder, wat deed ik verkeerd, alleen de stilte blijft achter en haar jas.
Haar jas die ze altijd en overal mee naar toe nam, ook al was het 30 graden, hij moest en zou mee, haar jas, die bleef hier wel achter.

Ik ruik haar, ik zie haar voor me, die jas, haar jas.
Ik zie haar voor me, in haar jas, ik mis haar in die jas, mijn leven voelt net zo leeg aan als het aanblik van die jas.
Wat rest mij nu ?
Vragen rijzen, twijfel wint, ik verlies langzaam het laatste beetje waardigheid.

Huilend zak ik door mijn knieën en vouw mijn handen in elkander en bid.

"Lieve Heer, waarom verdween het mooiste in mijn leven . En blijf ik achter met zoveel vragen, vragen waar ik het antwoord tot het eind des tijds schuldig op blijf."

Ik denk niet dat God mij vertellen kan wat er mis ging en als Hij het wist, wat kon Hij er aan veranderen?
Ik kan van niemand, ook van Hem niet, verwachten is te veranderen aan het verloop van dingen.
Ik ben niet boos, somber eerder.
Maar gelukkig heb ik nog de mooie herinneringen en haar jas.
Haar jas.
Haar jas die daar hangt waar hij altijd gehangen heeft, toen zij nog deel uitmaakte van mijn leven.
En ik blijf achter met de herinnering en haar jas.
Haar jas.