Gierende banden en een spoor van vernieling.

Gierende banden en een spoor van vernieling achterlatend, gaan we op weg.
Snelheid is belangrijk, zeker omdat we dan komen waar we willen zijn, beter nog, we komen er ruim op tijd aan.
Waar we heen gaan is het goed, beter dan wat we achterlieten, onbekommerd rijden we richting de vrijheid, het mooie leven, ons utopia.
Wie er achterblijft interesseert ons eigenlijk niet, ze konden mee, maar wilden niet.
Sneller, alsmaar sneller, gierende banden en een spoor van vernieling achter ons, altijd achter ons, nooit voor ons, ik vraag me niet eens af waarom, daarvoor zijn we te snel op weg.
Nergens voor vluchtend, niets ontziend, geen doel voor ogen.
Alleen daar komen, dat doet ertoe, hoe maakt niet uit als het maar snel gebeurd.

Kilometers asfalt hebben zich al onder mijn wielen afgelegd, en kilometers gaan volgen, want we komen er, goedschiks of met een beetje hulp.
Al de wegen die we gevolgd hebben al die tijd, complete wegenkaarten hebben we versleten.
Ons doel komt steeds meer in zicht, nog even en we zijn er.
Met gierende banden en een spoor van vernieling achterlatend, komen we alsmaar dichterbij, een beetje meer met elke kilometer.
Asfalt, beton, klinkers, kinderkopjes en zandweggetjes, gierende banden, gewoon vol gas en gaan.

Waar zijn we, waar we heen gaan dat telt, liter na liter, loopt de motor, gaat de teller verder naar rechts, zien we de benzine meter meer en meer naar links hellen.
We moeten tanken, niet plassen, tanken en gassen, we moeten weg, weg van hier, op weg naar beter.

En wie we tegenkomen, niet stoppen, geen goed gesprek, we moeten door, door naar daar waar het beter is, ons utopia.
Ergens in de verte zie ik het al liggen, daar in de verte, maar het komt niet dichterbij, de afstand blijft onveranderd.
Een droom achterna met gierende banden en een spoor van vernieling achterlatend, we gaan ervoor, vol gas en met een gedreven passie, om daar te komen, daar waar we willen zijn.

Uiteindelijk zal daar de beloning zijn, ons utopia, vol gas en gaan met gierende motor en vernielde banden verder op weg naar daar waar we willen zijn.

Hoe vaak nog linksaf en rechtdoor, de weg vervolgen die we zijn gaan volgen.
Sneller en sneller, alsmaar meer meters per seconde, de lichtsnelheid is niet ver van de onze verwijderd, alleen wij hebben een doel, bereiken wat weij willen bereiken en het liefst voordat de zon ondergaat.
Slaap hebben wij niet nodig, wel asfalt, wegen om onze weg te vervolgen, gaan wij met gierende banden en een spoor van vernieling achterlatend op weg naar beter.

Nog enkele ogenblikken, dan weer rechtsaf en de weg vervolgen, sneller, sneller, nog sneller, waarom letten op de rest, onze utopie ligt aan het einde van de weg.
Vol gas en met een weer volle tank gaan we, gaan we verder, gaan we verder dan dat we ooit geweest zijn, verder dan wie dan ook geweest is.
Uren, dagen ,weken, doet het ertoe, we gaan het halen, dit keer wel.

Met gierende banden en een spoor van vernieling achterlatend, zijn we onderweg, onderweg naar het mooiste wat er is.
Al het geld in de wereld kan niet kopen wat ons te wachten staat, aan het einde van de rit, de lange rit, de inmenslange rit.
Het stuur als vergroeid aan mijn handen, brengt ons naar waar we willen zijn, uiteindelijk.

Was het maar zo simpel alles achter laten voor een hoger doel en dit met de zojuist beschreven gedrevenheid.
Het was geeneens een droom, gewoon een goede duim.
Toch in alles zit een kern van waarheid, dus wil je mee naar het utopia, steek je duim op en lift mee, vol gas en met gierende banden, een spoor van vernieling achterlatend en een droom voor ogen.